
A pasada semana convivimos con o goyo d’a reconoixenzia a un zentro aragonés a libel nazional. Un más, felizmén, pus contamos con numerosos proyeutos educativos de gran calidat.
Rezibir un premio en a nuestra profesión ye un estímulo pa deluyir l’inmovilismo. Amenestemos que se reconoxca la valeba d’o nuestro treballo, sobre tot en aquels casos en que s’esprese un caracter innovador u una aportazión dillá de lo ordinario.
Nos movemos en un entorno en o cual una millor u pior practica dozén rara vez tiene consecuenzias en o desembolique profesional. Por ixo, a obtenzión de premios ye cuasi a unica forma d’adubir a enerchía que nos convenza que femos una buena labor.
Este ye un testo prosaico, sí. No me reconoxco escribindo alexau d’o perfume poetico abitual, pero me veigo empentau a veyer cómo o profesorado s’alexa en ocasions d’a cooperazión, d’a calidez de l’igual y cómo ha de buscar en o suyo interior l’amor por as cosetas bien feitas. A vocazión, dizen. Pero ixo ye chugar a tot u pon. Cal proponer-les a los dozens caminos de reconoixenzia a los suyos meritos, empenta pa l’exerzizio d’una profesión masiau esponida a la critica y l’avaluazión sozial y feble rezeptora de refirmes.
Obtener un premio fazilita que atros dozens, atros zentros veigan en os premiaus espiellos en os cuals mirar-se, ozianos que nos conviden a navegar. Ixo sí: pa vivir isto con limpieza d’esprito s’amenesten rez transparens, conversazions sinzeras, debates nitidos y respeto y afecto mutuo. Porque emos d’evitar zertamens vacuos y pedir premios que avalúen a millora de l’aprendizache, o creximiento personal, a construzión d’o pensamiento critico y a creyatividat y a personalizazión d’as iniziativas. Como l’atorgau por a Fundazión Prenzipesa de Girona a lo IES “Ramón y Cajal”, de Zaragoza, que tan felizes nos fa, por promover un modelo inclusivo y estar un referén en a integrazión en o mundo laboral. Asinas, sí.